یاد یار

یاد یار...

وقتی ز روی عاطفه لبخند می کنیهر آن چه ناخوش است خوشایند میکنی شیرین دهن، چو پای سخنهات می رومتلخی روزگار مرا قند می کنی چشمت شبیه اینه ها پاک و بی ریاستچشم مرا به اینه پیوند می کنی این گونه گیسوان خودت را رها مکنچون باد را به موت هدفمند می کنی چشمت شبیه قله ی پامیر پرشکوه. دل را به یک نگاه دماوند میکنی سلطان سرزمین دل من فقط توییخود را درون سینه ام اروند می کنی دلبسته ام به موی سیاه بلند تودل را به ناز و غمزه ی خود بند می کنی بیمی ندارم از همه تلخابه های دهروقتی ز روی عاطفه لبخند می کنی یاد یار...

چه حس قشنگیچه احساس قشنگیه وجود عزیزی رو کنارت حس کنیدستاشو تو دستت بگیری... باهاش قدم بزنی...صداشو بشنوی... بودنش رو کنارت حس کنی...چه احساس نازنین و شیرینیه رو به روی کسی که دوسش داری بشینی...چشماشو نگاه کنی تا عمق وجودت از یه گرمای عجیب آب بشه...قلبت پر تپش بشه... انگار داره از سینت کنده میشه...چه احساس عجیبیه.......وقتی بخوای با انگشتات صورتشو حس کنی...با موهاش بازی کنی....خدای من.... باورکردنی نیست....اونی که می خوای... اونی که دوسش داری... کنارت باشه... باهات باشه... هم راهت... هم پات باشه...باور کردنی نیست..... این حس فقط با تو امکان پذیر میشه یاد یار...

یاد یار...